Szept Polesia

 

Szept Polesia

źródełko szemrze starą mową
opowieść wsiąka w trakt kamienny
rytmem trzech serc pulsuje bezczas
zamknięty w czas niezmienny

wieże kościoła oraz cerkwi
nabożną cześć składają
synagogalne dawne szepty
tej ziemi niebo zawierzają

źródełko szemrze pod wierzbami
woda pamięta każdy krok
ślad krętych ścieżek splata noc
gdzie cień otula dawny mrok

polesia czar rozbrzmiewa rzewnie
hymnem krainy co pobladła
zostały sny wspomnienia mgliste
liryczna nuta nie przepadła

źródełko szemrze starą mową
jej echo na trójstyku gra
nad horyzontem wschodzą gwiazdy
ich światła w Bugu przeszłość gna