Dyspersja utraty i powrotu

 

Dyspersja utraty i powrotu

Blask utracony

Niebo znów straciło blask
       szast trask
       szast trask
pogasiło lampy gwiazd
       szast trask
       szast trask
wiatr przewraca ślady dnia
       szast trask
       szast trask
noc na oślep mary gna
        szast...

cisza spada jak odłamek
w myślach huczy mroczny zamek
echo bije w serca wrzask
niebo znów straciło blask.

 

Blask ocalony

Ocalony blask się tli
        tik tik
        tik tik
noc zwinęła się do mgły
        tik tik
        tik tik
liść podnosi się z uśpienia
        tik tik
        tik tik
świt rozplata cień milczenia
        tik...

ciepło ślizga się po dłoni
szept się sączy spod zasłony
w oku znów zagościł brzask –
świat odzyskał dawny blask.