tamten grudzień

 

tamten grudzień

 

niedzielny poranek
za oknem
śnieg
śnieży telewizor
echem Wielkiego Wybuchu

zdejmuję
tylną osłonę
szukam przyczyny
to ważne
trójka dzieciaków
czeka na Teleranek

dzwonek do drzwi
w progu staje
Ojciec
wojna
zbieraj się
jedziemy do domu

milcząco
na dworzec PKS-u
bez słowa w podróży
nagle postój
trzech żołnierzy
uzbrojonych w karabiny maszynowe
legitymuje podróżnych

naprawdę wojna
tylko
między kim a kim
kto napadł
czyżby weszli

nie weszli
swoi
wystąpili zbrojnie
przeciw swoim

 

nie wierzę
jak tak można
ściszone rozmowy
w autobusie
zdradzają powagę stanu
(jeszcze nie wiem jakiego)
internują
(słyszę)
zamykają
odbierają

wolność i marzenia

w domu
gorący
matczyny obiad
zjedzony
w pośpiesznym milczeniu
radio też milczy
o stanie wody na Bugu we Włodawie
notorycznie ogłasza
inny stan
STAN WOJENNY

w telewizji
mundurowy spektakl
jednego aktora

monolog
pełen beznamiętnej wrogości
ciemne okulary

w tle krakanie
czerwonej WRONy
pozbawia wszelkich złudzeń
 
szybko
zapada zmrok
grudniowe złączenie
dnia z nocą
wzmacnia grozę

zamykam oczy
rzucony na tapczan
silniejszą grawitacją
bezsilności
wpadam w pustkę